Turning wounds into wisdom
Tof dat je er bent !
Altijd zoeken/vragen naar bevestigingen.
LEVEND voor de goedkeuring van anderen.
Gevangen in de drang om gezien en gehoord te worden, terwijl je van binnen langzaam kapotgaat.
Een akelig gevoel.
Been there…
Jarenlang lachte ik de leegte weg. Tot het niet meer ging. Tot ik brak. En vanaf daar begon alles.
Mijn (Indonesische) opvoeding bracht me prachtige waarden, maar ook patronen, overtuigingen en generatie-trauma’s die me klein hielden en leerden mijn verdriet, pijn, wrok en woede te verzwijgen. Met deze patronen heb ik ook de mensen om mij heen verwond. Dan al niet te spreken van al de keuzes die ik gemaakt had, gedurende mijn ontkenningsfase.
Ik zag het in… ik weigerde hiermee door te gaan. Ik koos ervoor om er voorgoed mee te breken. Voor mezelf.
Time to heal…
En dat proces is reeds gaande…
Geen plek meer voor maskers.
Dit is voor de vechters, de gebroken harten en voor mensen die zich continue in een overlevings-modus bevinden.